ABDÜLHALÎM MEMDÛH’UN “BEDRİYE” ADLI OYUNU (TAM METİN) VE OYUN ÜZERİNE ÇÖZÜMLEYİCİ BİR İNCELEME

Türk edebiyatında Tanzimat yıllarında kendini gösteren tiyatro, II. Abdülhamit dönemine kadar genellikle yükselen bir grafik izler. Gerek Tanzimat birinci dönem edebiyatçılarının istekli olmaları gerekse devleti yönetenlerin tiyatro konusunda fazla baskıcı olmamaları nedeniyle çeviriler ve uyarlamalar arasında özgün bir Türk tiyatrosunun da temelleri atılır. Ahmet Mithat Efendi, Namık Kemal gibi edebiyatçılar memleket gerçeklerine ve ağırlıklı olarak da romantizm akımına göre yapıtlar ortaya koyarlar. II. Abdülhamit’in padişahlığından sonra ise uygulanan ağır sansür ve denetim diğer sanatları olduğu gibi tiyatroyu da olumsuz etkiler. Başta Abdülhak Hâmit olmak üzere dönemin tiyatro yazarları yapıtlarının oynanmak için değil, okunmak için olduğunu vurgulamak zorunda kalırlar. Tiyatro halktan kopar. Aydınlatıcı işlevini yitirir. Bu gelişmeler Türk tiyatrosunun II. Meşrutiyet yıllarına kadar yerinde saymasına hatta geri gitmesine neden olur.

Kategoriler: Etiketler: ,