Peyzaj kavramı, uzun yıllar boyunca fiziki coğrafya literatüründe ağırlıklı olarak doğal süreçlerin ürünü olan bir dış mekân olarak ele alınmış; insan etkisi ise bu doğal yapıya sonradan eklemlenen, çoğu zaman ikincil bir müdahale biçimi olarak kavramsallaştırılmıştır. Ancak çağdaş fiziki coğrafya yaklaşımı, peyzajı doğanın içsel dinamikleri ile kültürel, toplumsal ve tarihsel süreçlerin eşzamanlı olarak biçimlendirdiği çok katmanlı, etkileşimsel ve zamansal bir sistem olarak değerlendirmektedir. Bu perspektif, peyzajı yalnızca bir yüzey biçimi ya da arazi örtüsü değil; ekolojik işlevleri, biyocoğrafik süreklilikleri, jeomorfolojik dönüşümleri ve insan faaliyetlerinin mekânda bıraktığı izleri birlikte barındıran bir mekânsal hafıza olarak ele almayı mümkün kılmaktadır.
